Die Pinksterdag is voor duizenden Joden wel anders verlopen dan zij verwacht hadden. Immers, zij waren naar Jeruzalem gekomen om het Oogstfeest te vieren. Maar het werd een heel ander Oogstfeest dan zij ooit hadden meegemaakt.
Toen dat indrukwekkende geluid kwam als van een geweldige windvlaag, liep iedereen te hoop en op het tumult afgaande werden zij nog meer verbaasd, want hoe dichter ze bij kwamen hoe duidelijker zij hoorden hoe tot hen, ieder in hun eigen taal, over de grote daden Gods werd gesproken.
We hebben weinig fantasie nodig om te beseffen dat, als de apostelen allemaal tegelijk in de talen hadden gesproken die in het negende vers worden genoemd, niemand meer iets had kunnen verstaan. Maar er staat ook niet geschreven dat de apostelen in deze talen spraken, maar de Joden hoorden de apostelen in hun eigen taal spreken (:6,8,11).
Wat hebben wij het nodig dat het Pinkstergebeuren ons leven weer gaat vervullen.
Want hoe weinigen zijn er nog die zich zó door Gods Geest willen laten vervullen, dat zij dusdanig geïnteresseerd raken in hun naasten dat zij hen van de grote daden van God, die zij in hun eigen leven zijn gaan ervaren door Jezus Christus, de uit de doden opgestane Heer, willen vertellen! Maar dan ook in een taal die eigen is aan degenen die luisteren.
Want, als de Geest van God woning gemaakt heeft in onze harten, dan dringt de liefde van Christus ons om met al onze zegen de naasten te zegenen, te dienen en mee te nemen naar Jezus toe. Daarom is het Pinksterfeest, het Oogstfeest, hét toerustingsfeest voor diegenen die zich in de gezindheid van Jezus gezondenen weten in de wereld van nu!